Leefwereld en systeemwereld
Als buurtwerker beweeg je tussen de systeemwereld en de leefwereld van de buurt waarin je werkt. Jouw taak is vaak om bewoners te helpen om de systeemwereld te begrijpen en ermee om te gaan. Andersom ook: aan de systeemwereld laten zien wat de leefwereld is van buurtbewoners. Dat is soms een mooie uitdaging.
Wat bedoel ik nou eigenlijk met ‘systeemwereld’? Dat gaat vaak over wetgeving, beleid, gemeente en organisaties. Het is een breed begrip en dat maakt het ook meteen symbolisch voor mij, omdat het systeem af en toe ook een erg log apparaat kan zijn. Met ‘leefwereld’ bedoel ik de wereld waarin wij allemaal leven, het dagelijks leven, oftewel de leefwereld van de Amsterdammers.
Zoals ik al zei, is het soms een uitdaging en ook het mooie van het werk om deze twee werelden te verbinden met elkaar. Het zit ook echt in de naam van ons werk, want we worden ook wel community builders genoemd. We verbinden door elkaars wereld te leren kennen. Door beleidsmedewerkers mee te nemen in onze werkzaamheden of activiteiten die buurtbewoners organiseren. Ook helpen we buurtbewoners die een idee hebben voor een project en hoe ze dan hun weg kunnen vinden in de systeemwereld.
Die systeemwereld maakt het buurtbewoners soms best lastig om hun idee uit te voeren. Er zijn vaak regels waar ze zich aan moeten houden, aanvragen van een subsidie is soms moeilijk.
Als buurtwerker ben je regelmatig een mediator tussen de systeemwereld en de leefwereld. Dat vind ik weleens lastig, want ik wil altijd de buurtbewoner ondersteunen, maar ik weet ook dat iets soms niet kan door de systeemwereld en dan kom ik in een spagaat. Toch vind ik dit echt de essentie van ons werk, ondersteunen en helpen mogelijk maken van mooie ideeën voor de buurt. Want hierdoor houd je de energie in de buurt, die nodig is om er samen een prettige buurt van te maken.
0,0
Voor deze blog heb ik nul komma nul inspiratie. Zero, null, nada, cero, ling, sunya, nol, sifuri.
Ik maak van alles mee in mijn werk en toch heb ik even geen idee waarover ik moet schrijven.
Titel, twee zinnen, 36 woorden en verder kom ik niet.
Zoals gewoonlijk loop ik erg achter met mijn blogs. Ik ben altijd te laat en vergeet het door de drukte ook vaak. Deze blog had al in Q1 klaar moeten zijn en we zitten nu al in Q2. Lekker bezig Francis!
Gelukkig heb ik een lieve collega die mij eraan helpt herinneren, dat er nog een blog geschreven moet worden. Mijn Q2-blog laat ik deze keer door mijn aller, aller, allerliefste collega Wendy schrijven. Dat is niet helemaal eerlijk, maar een kat in nood maakt rare sprongen.
Het is dinsdagmiddag 16:00 uur. Ik ben een halfuurtje geleden begonnen met deze blog en nu weet ik het niet meer. Mijn collega Wendy zit tegenover me. Ik hoor haar driftig typen aan mijn Q2-blog. Ik heb haar dan ook het mes op de keel gezet om haar bijzondere match met ons te delen in mijn blog.
Tegenwoordig hebben we bij Welzijn op Recept een stagiaire. Hopelijk kan ik haar voor Q3 voor mijn blog-karretje spannen. Ikzelf heb dan namelijk drie maanden verlof, dus dan ben ik niet in de gelegenheid om de blog zelf te schrijven.
Hopelijk heb ik morgen wat meer inspiratie, zodat ik in ieder geval kan vertellen wat ik die dag heb meegemaakt.
Het is nu woensdagmiddag 15:00 uur en ik overdenk wat ik vandaag heb meegemaakt. In de ochtend spreekuur in een huisartsenpraktijk voor Welzijn op Recept. In de middag twee heel interessante casussen gehad voor Welzijn op Recept, terugkoppelingen gedaan aan huisartsen, héél véél thee gedronken en mijn blog afgemaakt. En als ik heel eerlijk ben, is dit waarschijnlijk m’n slechtste blog ooit!
High Tea in de Horizon
In mijn werk kom ik veel leuke, interessante organisaties tegen in de wijk. Vandaag sprak ik met Sharon. Samen met mevrouw El Bamby organiseert zij High Tea Horizon.
Wie ben je en wat doe je voor de Amsterdammers?
Ik ben twaalf jaar geleden begonnen om als vrijwilliger bij een sociaal raadsman Amsterdammers te helpen met hun financiële administratie. Daarnaast ben ik radioprogrammamaker bij SALTO, Radio Hulde.
Hoe is je activiteit ontstaan?
High Tea Horizon is ontstaan, omdat er veel eenzame vrouwen/moeders in de wijk wonen voor wie we leerzame themabijeenkomsten wilden organiseren, gecombineerd met een high tea. Er wordt Nederlands gesproken, ondanks dat veel vrouwen uit andere landen en culturen komen. De vaste kerngroep bestaat uit minimaal vijftien vrouwen. High Tea bestaat nu elf jaar.
Met wie werk je samen?
Ik werk samen met verschillende vrouwen die actief zijn in de wijk (sleutelvrouwen) en met zorgorganisaties en informele organisaties in de wijk.
Wat kom je zoal tegen?
Ik kom veel armoede en eenzaamheid in de buurt tegen. Vrouwen kunnen bij High Tea laagdrempelig bij elkaar komen en al hun vragen stellen. We bieden een luisterend oor. En als een van de vrouwen ziek is of in het ziekenhuis ligt, dan bezoeken we haar. Bij vragen over zorg en ondersteuning verwijzen we eventueel door naar het buurtteam.
Wat is het leukste wat je hebt gedaan of meegemaakt?
De culturele uitstapjes en activiteiten met de groep vrouwen zijn leuk, naar Den Haag, Rotterdam, museums, uit eten. En de creatieve workshops, zoals kerststukjes en theelichthouders maken.
Wat heb je nog nodig?
Voorheen organiseerden we ook af en toe kinderactiviteiten, maar vanwege tekort aan financiering is dat dit jaar helaas niet mogelijk. Verder moeten we nog meer aandacht besteden aan de promotie van onze activiteiten in de Horizon.
Is er nog iets wat je tot slot wil vertellen?
Ja, ik wil nog vertellen over de Vrouwenalliantie. Dat is een groep ervaringsdeskundige vrouwen, die samen met de gemeente nadenkt over armoede en andere maatschappelijke vraagstukken. De Vrouwenalliantie organiseert ook activiteiten in de wijk rondom thema’s zoals armoede, vrouwen, eenzaamheid en participatie.
Zin in High Tea? Buurtbewoners leren kennen? Kom gerust eens langs.
Ode aan het Westerpark
Al jaren geniet ik enorm van het Westerpark, ik noem het vaak mijn achtertuin. De natuur in het park is prachtig, met heel veel verschillende ‘landschappen’. Het oude gedeelte met de oude bomen en de speeltuintjes, de vijver met de drijvende bruidsjurk en daarnaast het nieuwe gedeelte waar van alles gebeurt, natuur en cultuur.
De aanleg van het park begon in 1890. Voor die tijd, van 1842 tot 1878, lag hier station Willemspoort, waar de treinen naar Haarlem vertrokken. Daarnaast werd in 1883 de Westergasfabriek gebouwd, waar steenkoolgas werd geproduceerd, eerst bedoeld voor de straatverlichting en daarna ook voor de kooktoestellen van de stadsbewoners.
Later, nadat de giftige grond was afgegraven, werd het park uitgebreid. Dit nieuwe gedeelte, ontworpen door de Amerikaanse landschapsarchitect Kathryn Gustafson, werd in 2003 geopend. Het nieuwe park is zo aangelegd, dat er altijd wel iets in bloei staat. Van kersenbomen en verschillende kleuren magnolia’s tot rododendrons en Japanse esdoorns.
De historische gebouwen zijn gerenoveerd en worden gebruikt door creatieve en culturele ondernemers, zoals bioscoop Het Ketelhuis, Gashouder met onder andere concerten en Pacific, een café-restaurant waar ook gedanst kan worden.
Er zijn veel evenementen in het park. Omwonenden klagen daarover, maar ik ben er blij mee. Muziek, cultuur, de maandelijkse Sunday Market, de kindervrijmarkt op Koningsdag en nog veel meer.
Er is ook een ‘zwemgoot’, waar veel kinderen plezier hebben als het warm is. Er wordt heel veel met honden gewandeld en hardgelopen (onder andere door mij). En er is ook nog een kinderboerderij, schooltuinen, een tennisbaan en een sportveld.
Een van de evenementen waar ik elk jaar heen ga, is Rollende Keukens. Met hemelvaart, 4 dagen lang foodstands met gerechten uit de hele wereld, livemuziek en later op de avond lampjes aan, dan lijkt het alsof je in een Aziatisch land bent. Deze keer heb ik twee heerlijke Nepalese Samosa’s gegeten. Dit jaar kon je korting krijgen met de stadspas.
Kortom, ik vind het Westerpark een heel bijzonder park, waar ik regelmatig van geniet. En ik hoop dat alle Westerparkbewoners hier net zo graag komen, om te wandelen, te genieten van de bloesems, te picknicken of naar de film te gaan, want er is hier voor iedereen wat.
Een avondje Horizon, daar word je blij van
Afgelopen woensdagavond was ik aanwezig bij de eerste les die Sanny gaf aan een groep dames uit de Zeehelden- en Spaarndammerbuurt. Een les in aanval- en verdedigingskunst in Huis van de Wijk Horizon. Die avond liep ik door de Horizon en nam ik op elke verdieping snapshots van de activiteiten die daar plaatsvonden.
In de ruimte naast de sportende dames was er denksport: vijf heren waren bezig met het spel GO! Daarna door de hal naar buurtrestaurant Hembrug & Zaandammer, waar chef-kok Isam Nadaf de pollepel zwaait. Daar vierde een vaste groep Israëliërs en Israëlische Palestijnen samen Pesach met een diner, film, muziek en gezellig samenzijn. Boven in de grote zaal werd gezongen door het Amsterdams Gaykoor, dat aan het repeteren was met zo’n 60 mannen. In de pauze kwamen zij naar beneden om wat te drinken, waardoor een mooie mengelmoes ontstond van de verschillende groepen. Op de bovenste verdieping was een improvisatie-/theaterles bezig. Weer op weg naar beneden kwam ik een dame tegen, die net haar werkstuk had afgemaakt bij Zeza. Zeza geeft naailessen, waar je leert om zelf kleding te maken.
Op een woensdagavond zijn er ongeveer 120 mensen bezig met creativiteit, ontwikkeling en samenzijn op het gebied van sport, zang en ontmoeting. Dat is toch wel bijzonder. Ik vind, dat zo’n wandeling door het buurtcentrum een enorm optimistisch geluid geeft. Al die motivatie om met elkaar samen te komen en positieve stappen te zetten. Dat mag luid verteld en gedeeld worden.
En dan te bedenken, dat zulke mooie avonden en ontmoetingen elke dag plaatsvinden. In de Horizon en op nog veel meer plekken in Amsterdam, in heel Nederland. Dat we dat niet vergeten.
Dus daarom hierbij mijn snapshots van een mooie woensdagavond in buurtcentrum Horizon.
Muziek
Huis van de Wijk Koperen Knoop in de Staatsliedenbuurt staat bekend als een ‘levendig’ huis van de wijk. “Never a dull moment”, zoals mijn collega’s en ik vaak tegen elkaar zeggen. En geloof ons, daar is geen woord aan gelogen.
In het huis komen mensen van verschillende culturen en generaties samen, ieder met een eigen verhaal en soms ook eigen uitdaging. Omdat het bij ons gaat om ontmoeting, activiteit en verbinding, doen we er alles aan om dit te ondersteunen. En soms ook… om de mensen een heel klein beetje in de war te brengen. 😉
Wanneer bezoekers binnenkomen en er klinkt geen herkenbare NPO Radio 2 met jingles, reclame, oeverloos geklets en elk uur journaal met weerbericht en file-informatie, maar in plaats daarvan rustige jazz, wereldmuziek of Franse chansons, dan gebeurt er iets interessants.
Eerst voelt het onwennig. Mensen raken even uit balans. En precies dát moment is goud waard. Het doorbreekt automatismen. Het opzetten van cd’tjes en onbekende muziek werkt daarbij verrassend goed. Mensen delen hun eigen smaken, herinneringen en verhalen.
“Dit draaide mijn vader altijd.”
“Dit klinkt als vakantie.”
“Wat ís dit eigenlijk?”
“Zitten we bij een begrafenis of zo?”
Voor je het weet zit de Amsterdammer niet alleen koffie te drinken, te haken of op zijn telefoon te kijken, maar wisselt ie ook zijn muziekgeschiedenis uit.
En heel soms… eindigt het zelfs in een spontaan dansje. Ja, echt. We hebben het gezien.
Misschien is dat wel de kracht van ‘andere’ muziek: het schuurt een beetje, haalt je uit je routine en maakt zo ruimte voor iets nieuws.
En ach, een beetje in de war zijn op z’n tijd, daar is nog nooit iemand slechter van geworden.
Ook zin in een beetje andere muziek en een dansje? Kom naar de Knoop, daar is ook af en toe Het Danspaleis. Zoals ze zelf schrijven: Tankstation van levensvreugde, waar je elkaar beter leert kennen en in beweging komt.
Op woensdag 24 juni 2026 van 14:30 – 16:30 uur.
Wat ons bijblijft
Laatst gaven twee collega’s een presentatie over dementie. Ze stelden onder andere een paar simpele vragen: wat betekent dementie voor jou? En wat is jouw mooiste herinnering? In de ruimte ontstond iets bijzonders. Collega’s deelden mooie persoonlijke momenten van kleine, alledaagse herinneringen tot grote gebeurtenissen. Er werd gelachen en ook stil geluisterd.
Wat me vooral bijbleef, is dat mensen met dementie vaak juist die oudere herinneringen nog goed kunnen oproepen. Verhalen van vroeger blijven langer bewaard dan gebeurtenissen van korter geleden. Dat besef gaf de gedeelde verhalen ineens extra waarde. Het zijn niet zomaar herinneringen, het zijn stukjes identiteit die blijven bestaan, zelfs als andere dingen vervagen.
Binnen ons team voelde het veilig om dit te delen, zonder oordeel. Dat maakte het moment sterk. Het liet zien hoe belangrijk het is om niet alleen te kijken naar wat iemand verliest, maar juist naar wat er nog is en hoe we daar samen betekenis aan kunnen geven.
Misschien is dat ook wel de kern: herinneringen verbinden ons. Ze maken ons tot wie we zijn en geven houvast, ook als dingen veranderen.
Wat is jouw mooiste herinnering?
Van Walden* tot Westerparks Pakhuis
Begin maart was ik betrokken bij de feestelijke start van het Steunpunt Collectief Wonen Amsterdam. Ergens voelde het een beetje raar, want in mijn beleving wordt er al heel lang collectief gewoond. Van studentenhuizen tot kraakbolwerken tot idealistische communes, het is allemaal totaal niets nieuws onder de zon. Wat wel nieuw is, is dat beleidsmakers en dienstverleners zoals banken (hypotheekverstrekkers) nu eindelijk ook oog krijgen voor deze woonvormen.
Waarom nu? Nou, omdat het anno 2026 als oplossing wordt gezien voor vrijwel elk probleem waar onze samenleving tegenaan loopt. Van het tegengaan van eenzaamheid tot het oplossen van de wooncrisis, van het verbeteren van inburgering tot het oplossen van het zorginfarct, collectief wonen is in de ogen van velen ineens het wondermiddel bij uitstek.
Toch is ook collectief wonen iets wat niet per definitie bij iedereen past. En daarom is het coöptatierecht het grootste goed wat een woongemeenschap kan hebben. Hierdoor kunnen ze bij vertrek van een medebewoner, zelf personen voordragen als nieuwe huisgenoot. Dit is belangrijk om te zorgen, dat de nieuwe buur ook past binnen de groepscultuur.
Ook in Westerpark zijn verschillende woongebouwen, waarin mensen het ‘bij elkaar betrokken zijn’ hoog in het vaandel hebben staan. En met de stedelijke aandacht voor de Lang Leven Thuisflats komen er nog meer bij.
Sinds enkele jaren is er ook een lichtere variant van ‘met elkaar verbonden leven’, de Voorzorgcirkels. Hierbij deel je niet direct een voordeur of huishouden, maar je staat wel voor elkaar klaar, op basis van wederzijdse behulpzaamheid. Het aloude ‘dorpsgevoel’ in een nieuw jasje. Geen telefooncirkel maar een appgroep. En zoals een deelneemster zegt: “Je hoeft elkaar niet aardig te vinden om elkaar te helpen.”
Kom ik weer terug op een vraag, die ik al eerder stelde: voor wie bent ú een goede buur?
Het mannengesprek
In gesprek over de rol van mannen bij grensoverschrijdend gedrag
2 december vorig jaar was ik bij Het Mannengesprek dat plaatsvond in STRAAT Museum, namens het Centrum Seksueel Geweld en Gemeente Amsterdam. Deze avond werd mede georganiseerd in het kader van Orange the World, de wereldwijde campagne tegen geweld tegen vrouwen.
Het was hoopvol om te zien, dat zoveel mannen bij elkaar kwamen om stil te staan bij wat hun rol is in de veiligheid van vrouwen en meisjes in Amsterdam. Er waren veel mensen uit alle windrichtingen en er waren diverse maatschappelijke organisaties aanwezig. Er was een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voelbaar. Zoals wethouder Scholtes verwoordde: “Geweld tegen vrouwen is geen vrouwenprobleem.” Het is iets waar we als mannen en als samenleving samen verantwoordelijkheid voor dragen.
Er werd een korte afstudeerfilm getoond van Hugo Wolff en Sem de Muinck. Iedereen heeft weleens een verhaal gehoord over seksueel grensoverschrijdend gedrag, maar vaak voelt het als iets dat ver van je afstaat, iets dat jou of je omgeving nooit zou overkomen. Door in deze film het verhaal vanuit het perspectief van de vriendengroep te vertellen, worden mannen aangesproken en wordt hen een spiegel voorgehouden. Een van de beste vrienden wordt ineens verdachte in een verkrachtingszaak en er onstaat onrust in de vriendengroep. Ik hoop echt dat de film, waarin peer pressure en maatschappelijke druk op jongens om stoer te zijn duidelijk naar voren komt, vertoond gaat worden op alle scholen in Nederland. Hij is erg leerzaam voor de jonge generatie en draagt een belangrijke boodschap over consent, pas bij een duidelijk “ja” is er wederzijdse instemming voor seksueel contact.
Ook de bijdrages van Davey Turnhout en MenAsWell over mannen als slachtoffer van (seksueel) geweld maakten veel indruk. AT5 was ook aanwezig en maakte een fijne reportage:
Het is belangrijk dat er structureel aandacht blijft voor thema’s als (seksueel) geweld, het aangeven en respecteren van grenzen en het respectvol met elkaar omgaan. Deze bijeenkomst was zeer waardevol en het geeft mij de hoop dat dit beladen gesprek steeds vaker gevoerd gaat worden, ook in ons werkveld.
- 1
- 2
- …
- 18
- Volgende →
Buurtwerk Westerpark vertelt... 